Diagnozowanie zapalenia przyzębia

Samodzielna ocena dziąseł, na przykład w domu przed lustrem, nie jest wystarczająca do prawidłowej ich oceny, ponieważ nie można samodzielnie określić, czy struktury podporowe zęba zostały już uszkodzone przez stan zapalny. Nie można również samodzielnie wykryć kieszonek przyzębnych.

Tylko prawidłowe badanie kliniczne w gabinecie stomatologicznym za pomocą tak zwanej sondy periodontologicznej może dostarczyć informacji o tym, czy dziąsła są zdrowe, czy występuje stan zapalny dziąseł, czy też występuje choroba struktur podporowych zębów (zapalenie przyzębia).

Podstawowe badanie przyzębia jest wykonywane w celu szybkiego określenia, czy występują jakiekolwiek problemy z dziąsłami. Jest to prosty sposób na określenie, czy występuje zapalenie dziąseł lub przyzębia.

Za pomocą sondy periodontologicznej delikatnie i precyzyjnie mierzy się głębokość jej penetracji poniżej linii dziąseł.

Po tym krótkim badaniu przeprowadzane są dalsze badania, jeśli istnieją dowody na uszkodzenie struktur utrzymujących zęby w kościach. Obejmują one tak zwany status przyzębia i dodatkowe zdjęcia rentgenowskie.

W badaniu klinicznym za pomocą sondy periodontologicznej głębokość penetracji sondy do kieszonki przyzębnej jest mierzona w maksymalnie sześciu miejscach na ząb z dokładnością do milimetra. W szczególności mierzona jest odległość między brzegiem dziąsłą a dnem kieszonki. Jest to głębokość sondowania. W zdrowych miejscach głębokość sondowania wynosi maksymalnie 3 mm. W miejscach, w których zapalenie przyzębia doprowadziło już do rozpadu tkanek podtrzymująych zęby, głębokość sondowania może wynosić 4 mm lub więcej.

Ponadto, w tak zwanym wykresie periodontologicznym odnotowywana jest wysokość brzegu kości (poziom przyczepu łącznotkankowego). Wykres periodontologiczny jest niezbędny do postawienia prawidłowej diagnozy i zaplanowania leczenia. Karta periodontologiczna może być rejestrowana online w każdym gabinecie stomatologicznym i ponownie wykorzystywana: www.periodontalchart-online.com.

Diagnozę zapalenia przyzębia można ostatecznie potwierdzić tylko za pomocą niezbędnych zdjęć rentgenowskich. Wyboru ich rodzaju można dokonać dopiero po badaniu klinicznym. Pomoże to zapobiec nadmiernej ekspozycji na promieniowanie.

Podstawowym zdjęciem retngenowskim jest zdjęcie ortopantomograficzne. W bardziej zaawansowanych przypadkach może być konieczne wykonanie zdjęć przylegających lub tomografii komputerowej. Wykonane zdjęcia rentgenowskie muszą pokazywać kość szczęki otaczającą ząb i umożliwiać oszacowanie stopnia utraty kości.

W każdym zdjęciu rentgenowskim wykonywanym w gabinecie stomatologicznym uzębienie musi być sprawdzane pod kątem próchnicy, a także zapalenia przyzębia.

Dzięki nowoczesnym testom mikrobiologicznym skład płytki nazębnej jest badany pod kątem następujących patogennych rodzajów bakterii:

Koszt tego dodatkowego testu diagnostycznego jest uzasadniony, jeśli uzyskane informacje usprawnią proces leczenia lub pozwolą uniknąć zbędnych procedur leczniczych.

W 1999 r. w Stanach Zjednoczonych odbyły się pierwsze międzynarodowe warsztaty dotyczące klasyfikacji chorób przyzębia. Najważniejszą nowością w porównaniu z europejską klasyfikacją z 1993 r. było to, że postacie choroby nie były już definiowane głównie na podstawie wieku pacjenta w momencie postawienia diagnozy (np. młodzieńcze zapalenie przyzębia, zapalenie przyzębia dorosłych). Wprowadzono nowy podział zapaleń przyzębia – przewlekłe i agresywne, a także zapalenie przyzębia związane z chorobami ogólnoustrojowymi.

Najnowsza klasyfikacja z 2018 r. nie rozróżnia już przewlekłego i agresywnego zapalenia przyzębia. Zapalenie przyzębia jest obecnie opisywane – analogicznie jak cukrzyca – za pomocą stadiów i stopni zaawansowania.