Διάγνωση της περιοδοντίτιδας

Η αυτοεξέταση των ούλων, π.χ. στο σπίτι μπροστά σε έναν καθρέφτη, δεν είναι επαρκής για μια σωστή εκτίμηση επειδή είναι αδύνατο να καθορίσει κανείς μόνος του αν η συγκρατητική συσκευή του δοντιού έχει ήδη βλαφθεί από φλεγμονή των ούλων. Δεν μπορεί επίσης να ανιχνεύσει κανείς μόνος του την ύπαρξη περιοδοντικών θυλάκων.

Μόνο μια κατάλληλη κλινική εξέταση στο οδοντιατρείο με τη λεγόμενη περιοδοντική μήλη μπορεί να αποκαλύψει αν τα ούλα είναι υγιή, αν υπάρχει φλεγμονή (ουλίτιδα), ή αν υπάρχει προσβολή της συγκρατητικής συσκευής των δοντιών (περιοδοντίτιδα).

Η βασική περιοδοντική εξέταση γίνεται για να εξακριβωθεί γρήγορα αν υπάρχουν καθόλου ουλικά προβλήματα. Είναι ένας απλός τρόπος για να ανιχνευθεί ουλίτιδα ή περιοδοντίτιδα.

Χρησιμοποιώντας μια περιοδοντική μήλη μετριέται το βάθος διείσδυσης στη γραμμή των ούλων απαλά και με ακρίβεια.

Μετά από αυτήν τη σύντομη εξέταση, επιπλέον εξετάσεις γίνονται μόνο αν υπάρχει ένδειξη βλάβης στους περιοδοντικούς ιστούς. Αυτές περιλαμβάνουν την εκτίμηση της περιοδοντικής κατάστασης και λήψη ακτινογραφιών.

Στην κλινική εξέταση με περιοδοντική μήλη, το βάθος διείσδυσης της μήλης στον περιοδοντικό θύλακο μετριέται σε μέχρι και έξι σημεία ανά δόντι με ακρίβεια χιλιοστού. Πιο ειδικά, μετριέται το μήκος ανάμεσα στη γραμμή των ούλων και το βάθος του θυλάκου. Αυτό ονομάζεται βάθος θυλάκου. Σε υγιείς περιοχές, το βάθος θυλάκου είναι 3 χιλιοστά το πολύ. Σε περιοχές με περιοδοντίτιδα , το βάθος θυλάκου μπορεί να είναι 4 χιλιοστά ή περισσότερο.

Επιπρόσθετα, στο περιοδοντόγραμμα, το ύψος του οστού της γνάθου (επίπεδο πρόσφυσης) καταγράφεται με ακρίβεια. Ένα περιοδοντόγραμμα είναι απολύτως απαραίτητο για τη διάγνωση και για το σχεδιασμό της θεραπείας. Το περιοδοντόγραμμα μπορεί να τυπωθεί δωρεάν, ον λάιν σε κάθε οδοντιατρείο και να ξαναχρησιμοποιηθεί: www.periodontalchart-online.com/gr.

Η διάγνωση της περιοδοντίτιδας μπορεί να επιβεβαιωθεί οριστικά μόνο με τις απαραίτητες ακτινογραφίες. Η επιλογή των απαραίτητων ακτινογραφιών για τη διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο μετά την κλινική εξέταση. Αυτό μπορεί να προλάβει υπερβολική έκθεση σε ακτινοβολία.

Στην απλούστερη περίπτωση, μια ακτινογραφική εξέταση αποτελείται από 2 εικόνες (ακτινογραφίες δήξεως πτερυγίου) και σε πιο περίπλοκες περιπτώσεις, έως και 14 ενδοστοματικές ακτινογραφίες ή μια πανοραμική ακτινογραφία. Οι εικόνες πρέπει να δείχνουν το οστό της γνάθου που περιβάλλει το δόντι και να κάνουν δυνατή την εκτίμηση του μεγέθους της απώλειας οστού.

Σε κάθε ακτινογραφία που γίνεται στο οδοντιατρείο, τα δόντια πρέπει να ελέγχονται και για τερηδόνα και για περιοδοντίτιδα.

Με τα σύγχρονα μικροβιολογικά τεστ, η σύσταση της πλάκας ελέγχεται για τα ακόλουθα βλαβερά είδη βακτηρίων:

Το κόστος αυτής της επιπλέον διαγνωστικής προσπάθειας δικαιολογείται αν οι πληροφορίες που αποκτώνται οδηγούν σε βελτιωμένη θεραπεία ή αν αχρείαστη θεραπεία μπορεί να αποφευχθεί.

Το 1999, το πρώτο διεθνές συνέδριο για την ταξινόμηση της περιοδοντίτιδας έγινε στις ΗΠΑ. Η πιο σημαντική νέα παράμετρος σε σύγκριση με την ευρωπαϊκή ταξινόμηση του 1993 ήταν ότι οι τύποι της ασθένειας δεν ορίζονταν πια με βάση πρωταρχικά την ηλικία του ασθενή κατά τη στιγμή της διάγνωσης (π.χ. εφηβική και περιοδοντίτιδα ενηλίκων). Εισήχθησαν οι νέοι τύποι της χρόνιας και επιθετικής περιοδοντίτιδας καθώς για παράδειγμα κι η περιοδοντίτιδα που μπορεί να συσχετισθεί με συστηματικές παθήσεις.

Ωστόσο, η νέα ταξινόμηση από το 2018 δε διακρίνει πια ανάμεσα σε χρόνια και επιθετική περιοδοντίτιδα. Η περιοδοντίτιδα τώρα περιγράφεται – σε εναρμόνιση με την ταξινόμηση του σακχαρώδη διαβήτη – χρησιμοποιώντας σταδιοποίηση και διαβάθμιση.